Mijn grootste geluk is Yvonne. Zij is zó ontzettend opgeknapt sinds de laatste keer dat ik haar zag! Was het voorheen nog een uitzondering als ze lachte, nu is ze een vrolijk kind, dat lekker met de anderen speelt, veel lacht en dánsen dat ze kan! Heerlijk om te zien dat ze nu echt kind kan zijn, lol kan maken en zich vrij beweegt. Ze zat op mijn schoot en ik kietelde haar en Yvonne gilde het uit van het lachen. Als ik even niets deed, ging ze mij kietelen om me aan te sporen weer verder te gaan. Toen haar verteld werd dat ik naar huis ging zag ik wel weer even de oude Yvonne; ze liet haar koppie hangen, keek heel serieus en met grote verdrietige ogen. Gelukkig heeft Ria haar verteld dat ik wel weer terug kom. Ze knikte stilletjes.....
De kinderen in DCC spreken nu ook al beter Engels, doordat er veel Engelse vrijwilligers komen helpen. Ze vestaan het een stuk beter en spreken komt ook al op gang. Dat is erg fijn voor de communicatie!
De jongens van OBC hebben nog een lange rehabilitatie weg te gaan en toch is het al zo'n verschil met een jaar geleden. Ze beginnen nu ook allemaal zo ontzettend te groeien en het worden nu echte pubers. Ze gaan hun eigen identiteit ontwikkelen en dat is leuk om te zien. Maar niet altijd even makkelijk om mee om te gaan, ha ha ha!
Dag lieve kinderen, dag lieve jongens, dag lieve allemaal die het telkens weer zo leuk maken om te komen! Tot snel!!
Wij waren ook de attractie van het dorpje natuurlijk, ha ha. Omdat ik niets voor de kindere bij me had, beloofde ik de volgende dag terug te komen met snoepjes. Nou, dat was een feest! De kinderen kwamen aan rennen uit alle hoeken en gaten voor de 'sweets' en ze giechelden van de pret.
Het dorpje bleek te bestaan uit een groot gezin: een man met 13 vrouwen en hun kinderen. Druk leven zal die man hebben....
Tijdens het eten vertelden de meiden dat ze zo dankbaar zijn dat ze in het project zitten omdat ze anders nu nog op straat waren geweest. Ze zijn de enigen 2 die nog overgebleven zijn van de 7. De rest is allemaal weggelopen. Ze gaan nu beiden naar school, Tabitha maakt haar lagere school nu af in het volwassen onderwijs en Asina leert voor kleermaakster.
Ik wilde ze ook nog een kadootje geven en we vertrokken naar Biashara street om Swahili slippers te gaan kopen. Ik wilde Emanuel graag in een kanga op mijn rug dragen, om eenns te proberen hoe dat ging. Dat maakte van mij weer een hele bezienswaardigheid op straat! Een mzungu, hoewel niet vaak, zien de Kenyanen nog wel in de stad. Maar een mzungu met een kind op haar rug (die ook nog qua kleur niet overeenkomt) dat vonden ze maar raar. Op straat werden we nageroepen en iedereen keek, ha ha ha. Ik heb Asina laten beloven dat ze me de volgende keer leert hoe ik iets op mijn hoofd kan vervoeren.
Al na een uur kreeg ik een smsje dat ze een botsing hadden gekregen en een uur vertaging opliepen. Gelukkig niets ernstigs. Voor mij was het heel erg leuk en fijn om met Mirjam hier te zijn, zeker omdat we tot nu toe alleen vanuit Nederland onze gezamenlijke passie konden delen.
De lokale loodgieter heeft verstand van marketing. Behalve zijn uithangbord dat aan een boom hangt met daarop zijn dienstenpakket, hangen er ook een stortbak en een wc bril aan diezelfde boom!
Ik blijf me verbazen over de mannen met handkarren hier. Ze stouwen dat ding helemaal vol met hun koopwaren (bijv. fruit) en bouwen het heel hoog op tot dat ding loodzwaar is. Soms trekken ze die kar helemaal in hun eentje (rennend!), soms rennen er nog een of twee mannen achter. Zeker is dat ze niet plotseling kunnen remmen want daar is die kar veel te zwaar voor. Als ik in de matatu voorbij rijd zie ik lijven glimmend van het zweet met die karren in de weer. Wat mij nog het meest intrigeert aan dit geheel is dat de meesten dit ook nog op blote voeten lopen, over het hete asfalt!
Er zouden twee nieuwe vrijwilligers komen uit Nederland en omdat zij pas om 23.30 uur zouden landen leek me dat een goed moment voor een nachtje in DCC. De kinderen waren er erg enthousiast over want die hadden de hele week al gevraagd wanneer ik zou komen slapen. Het avond ritueel vond ik ook leuk om mee te maken; er wordt gezamenlijk gezongen en gebeden, waarna een aantal taken voor de volgende dag verdeeld worden over de grotere kinderen. Mwangi zat tijdens het hele ritueel op mijn schoot en ontdekte opeens mijn neus. Heel grappig want hij pakte het puntje van mijn neus steeds tussen zijn kleine wijsvingertje en duimpje en kneep er dan zachtjes in. Toen ik daar ook nog toet-toet geluidjes bij ging maken was het helemaal een leuk spelletje natuurlijk.
Het werd een korte nacht, want de vrijwilligers die aankwamen waren hun bagage kwijt. Daardoor is het erg laat geworden en de honden hebben veel geblaft ’s nachts. Om 05.00 uur begon de haan te kraaien en daarmee was mijn nachtrust voorbij.
De volgende dag hebben we bijna de hele dag in de stad doorgebracht, om voor de vrijwilligers zonder bagage een tandenborstel, ondergoed en wat kleding te kopen. Uiteindelijk hebben ze hun bagage terug gekregen maar het ging niet bepaald vanzelf....
Jammer was dat Dickson helemaal geen belangstelling voor zijn bezoek leek te hebben want hij bleef lekker in het rond fietsen en wilde geen gedag komen zeggen. Omdat Roda erg had uitgekeken naar het weerzien was ze erg teleurgesteld en ik vond het erg sneu voor haar. Uiteindelijk kwam het toch een beetje los toen Roda ook even ging fietsen en we konden een blije Roda mee naar huis nemen gelukkig. Al met al wel 4 uur in de matatu doorgebracht en dat is echt vermoeiend!
Daarnaast treden er diverse groepen op waarvan OBC er dus een zou zijn. Ze hebben de afgelopen maanden hard geoefend voor de grote dag op een zang en dansnummer. De organisatie van de showground zou zorgen voor transport en we moesten om 08.00 uur klaar staan. Om 11.00 uur kwam het telefoontje dat de bus nog bezig was met zijn ronde en hij zou er echt zo aankomen. Een uur later was de bus beschikbaar maar er was geen benzine, of we dat even wilden betalen. Nou nee dus. Weer een uur later was de benzine geregeld maar deed de bus het niet meer. Om een lang verhaal kort te maken, rond 14.30 uur was het wel duidelijk dat er helemaal niet opgetreden zou worden. We vonden het al vreemd dat het programma de dag voor de show nog niet bekend was..... Voor de OBC jongens wel heel erg sneu want ze hebben hard geoefend en hadden er erg naar uitgekeken. Gelukkig mogen ze later deze week nog gewoon als bezoeker gaan.
Met Mirjam nog op inkopen uitgeweest om terug mee naar Nederland te nemen. Spullen die we dan weer willen verkopen waarvan de opbrengst naar de stichting gaat. Eerst bij de houtsnijwerk fabriek, toen bij de slipperboer en later op de markt. Ik dacht dat ik geen maat kon houden als het om houtsnijwerk en slippers gaat, maar ik heb mijn gelijke gevonden hoor! Op de markt wilde een man graag een jurk verkopen aan Mirjam en hij trok hem zelf even aan om te laten zien hoe hij zou staan. Ha ha ha!
Met de DCC kinderen zijn we ook naar de show ground geweest. Iedereen kreeg 100 shilling, waarvan ze hun lunch zelf moesten betalen (60 shilling) en de overige 40 shilling mochten ze zelf besteden. De kinderen in mijn groepje wilden barbiepoppen kopen, dus zo gezegd zo gedaan. Helaas wel van zo’n kwaliteit dat van de meeste poppen al ledematen waren verdwenen voordat we naar huis gingen. Afijn, er was ook nog geld over voor een ritje in de draaimolen. Zelfs de staff wilde graag in de draaimolen en hadden vreselijke lol.
Moses, het jongetje van 1,5 jaar oud dat sinds vorige week in DCC is opgenomen, gaat vooruit. Hij komt van de straat waar zijn moeder prostitueert en hij is hierdoor echt beschadigd, dat kan je merken. Zijn gezichtje staat altijd ernstig en hij huilt snel en vaak. Hij was bang voor mzungu’s en als je een foto wilde maken begon hij te brullen. Gelukkig komt hij langzaam bij. We hebben wat kleertjes voor hem gekocht van een donatie en Moses voelt zich meer op zijn gemak nu. Op de showground heb ik hem voor het eerst zien lachen. Hij maakte ook geen bezwaar om op de rug van een mzungu getransporteerd te worden.
Er was ook nog bij een jongen een hele stapel kleding onder zijn bed vandaan gekomen en we konden aan zijn gezicht zien toen dat ontdekt werd dat hij dat niet had gedaan. Dat bleek dus ook later want een andere jongen had zijn buit daar verstopt.
In het kader van oorzaak en gevolg hebben we in overlag met de staff besloten dat het afscheidsfeestje voor de vrijwilligers, gepaard met patat, kip, soda’s en snoep niet door zou gaan. In plaats daarvan kregen de jongens brood met boter voor diner en een kop thee. Echt een zware straf, dat wel, maar ze moeten het toch leren. Uiteindelijk bleken 7 jongens zich aan de afspraak gehouden te hebben. Wij hebben nu weer een goed beeld van hoever in de rehabilitatie iedereen is. Er zijn echt al stappen gezet en aan de andere kant moeten we bij het begin beginnen. Je mag niet liegen, niet vechten en niet stelen.
Zo gewoon voor ons is dat we dat niet doen, zo gewoon is het hier voor de jongens om dat wel te doen. Op straat is dat hun overleving.
In een gesprek met de jongen die onder een ander zijn bed zijn buit had verstopt, kon hij toch om vergeving vragen. Dat is vast een begin. Je merkt heel duidelijk dat ze meegaan in groepsgedrag, Als een ander het ook doet waarom ik dan niet? Ze moeten leren dat ze een keuze hebben en daarvoor is nog een weg te gaan.
Je eigen website maken!