De ritten met de matatu voelden alsof ik niet weggeweest was. Het scheelt ook een hoop dat ik de weg nu gewoon goed ken en daardoor meteen zelfstandig mijn gang kan gaan.

Maandag 20 maart 2006

Noodgedwongen nog een dagje langer in Kenya…………

De binnenlandse vlucht van Mombasa naar Nairobi zou vertrekken met een kwartier vetraging. Normaal gesproken geen probleem maar aangezien de overstaptijd in Nairobi al redelijk krap was is besloten om mij (en nog 7 anderen) niet te laten vertrekken en onze plaatsen weg te geven aan passagiers die overboekt waren en op standby stonden in Nairobi………

Zaterdag 4 maart 2006

Een creatieve dag vandaag met de kinderen van DCC!

Met een tas vol geladen met papier, kleurpotloden, waterverf, vouwblaadjes, kartelscharen, lijm, viltstiften en waskrijtjes (donaties uit Nederland) ben ik naar het kindercentrum vertrokken. De kinderen hebben allemaal een tekening of een ander knutselwerk gemaakt voor de sponsors. Ook deze activiteit moet weer goed begeleid worden en binnen een mum van tijd ligt alles op de grond en is het een grote bende, ha ha ha. Op die momenten wens ik dat mijn Swahili wat verder reikte dan het “rustig aan”, “voorzichtig, “even wachten”, “ja” en “nee” wat ik bij dit soort gelegenheden kan inzetten.

Desalniettemin hebben de kinderen zich uitstekend vermaakt en ze konden er geen genoeg van krijgen. Sommige kinderen hebben wel 5 tekeningen gemaakt. Zelfs de grote meiden Beatrice en Florence, van resp. 14 en 16 jaar hebben getekend. Ik vermoed dat dat dingen zijn die ze nooit echt hebben kunnen doen en er daardoor nu nog veel plezier in hadden.

Voor de jongens had ik ook bouwplaatjes van hout meegenomen om vliegtuigjes te maken. Jammer dat de fabriek er geen bouwtekening bij had gedaan want ik wist echt geen raad met 25 onderdeeltjes die niet echt logisch overkwamen..... Met een beetje geduld en wat puzzelen hebben de jongens het toch aardig voor elkaar gekregen, waarschijnlijk niet zoals het hoort maar ze vonden het leuk om te doen.

Prisca, de dochter van Ria en Matheka was met me mee gekomen en heeft met de meiden Scooby Doo touwtjes gevlochten, dat is hier nog helemaal “in”.

Al met al een drukke dag maar ik kan huiswaarts keren met een flinke stapel creativiteit van de kinderen, leuk!

Enne, thuisfront, kijken jullie ook af en toe in het (2e alweer!!) foto album?

Vrijdag 3 maart 2006

05.00: de moskee roept op tot gebed en Ineke is meteen klaarwakker!

Niet lang daarna begint het huis zich te vullen met jongensstemmen, want ze vertrekken om 06.30 uur naar school. Eerst nog even ontbijten met thee en porridge, aankleden en de tassen pakken. Door de droogte hebben we al een aantal weken te kampen met water tekort. Het probleem was nu wel heel erg want zelfs de water leveranciers konden niet leveren. Nairobi is vorige week al gerantsoeneerd, het lijkt erop dat Mombasa snel volgt. Wassen is dus niet mogelijk....

Een van de staffs kon gelukkig een man met een handkar met jerrycans water gijzelen, zodat die man ze aan ons verkocht in plaats van aan het bedrijf waar hij naar op weg was..... niet zo netjes, maar je moet wat! Het water hadden we gisteren nog voor 20 shillings per jerrycan gekocht, vandaag was het al 40 shilling. Het was net genoeg water om weer drinkwater te maken (dan wordt het vermengd met een reinigingsgoedje zodat je het kan drinken) en een beetje afwassen. Met 20 jongens heb je toch na elke maaltijd een hele afwas en ieder heeft dan ook zijn taken. Vanavond doet hetzelfde waterprobleem zich weer voor.

Omdat de kok ziek was, heb ik vandaag mijn eerste ervaringen opgedaan als kok Afrikaanse stijl. Bonen en rijst stonden op het menu voor de lunch. Nou is het hier geen Lassie Toverrijst, wat inhoudt dat je de steentjes en andere dingen die niet in het eten thuis horen nog handmatig moet verwijderen. De bonen zitten ook vol met blaadjes en takjes dus boon voor boon in een andere schaal leggen zodat je alleen de bonen kookt en niet de halve plant. Jiko vullen met houtskool, aansteken (net BBQ-en!) en dan de soufferia (grote metalen pan) erop om de bonen te laten koken. Direct na het ontbijt moet hiermee begonnen worden want de bonen moeten zo’n 2,5 uur op het vuur staan om gaar te worden. U moet dus niet de groenten van HAK hebben!!

De buiten temperatuur was inmiddels opgelopen tot 35 graden, reken daar de keuken onder aluminium golfplaten bij met 2 gloeiend hete jiko’s erin waarop de lunch staat te koken en het resultaat is een druipende Ineke....van het zweet! Maar goed, van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan heeft een voormalige baas van mij eens gezegd...

Goed nieuws!!! WE HEBBEN HET HUIS!!!!! Ik ben er zo verschrikkelijk blij mee want dat betekent dat we grotere kamers krijgen waar de kinderen hopelijk hun eigen bed krijgen maar in ieder geval ruimte om de kleren etc. goed op te ruimen. Het huis heeft ook twee balkons zodat we op de ene kunnen eten en de andere gebruiken voor de lessen. De keuken is heel groot, de woonkamer ook en de compound heeft genoeg ruimte voor de speeltoestellen.

Het betekent ook dat er weer ruimte is om nieuwe kinderen op te nemen, twee staan er al op de wachtlijst. Als alles goed gaat kunnen we er misschien volgend weekend al in, dus dan pik ik de verhuizing nog net mee. Dat zou echt heel erg leuk zijn, duimen maar!

Donderdag 2 maart 2006

Omdat de 5 kinderen nu officieel opgenomen worden in DCC heb ik me vandaag opgeworpen als hof fotograaf. Voor deze kinderen hebben we nu sponsors nodig dus moest er een foto gemaakt worden.

Het valt nog niet mee om een foto van 1 kind te maken, want zodra ze de camera zien duiken ze er allemaal tegelijk voor. Zodra je de foto gemaakt hebt, willen ze hem natuurlijk graag zien, allemaal tegelijk dus wordt de camera bijna uit je handen gerukt want voorzichtig zijn is nog een onderontwikkelde vaardigheid.... ha ha ha.

Ik blijf vannacht in het OBC slapen want de jongens gaan een drama voor mij opvoeren. Het is de bedoeling dat ze dit stuk, over het ontstaan van het centrum, gaan opvoeren voor publiek zodat we ook wat geld kunnen binnenhalen. Omdat iedereen meedoet en de schooljongens pas rond 18.00 uur thuiskomen, zou het donker zijn als het stuk klaar was. Ik vind het geen goed idee om in het donker nog naar huis te gaan dus werd het een logeerpartij.

In de middag heb ik eerst met een van de jongens wederom schoolboeken gekocht in de stad. Er zijn veel boeken nodig voor het maken van huiswerk omdat de boeken op school met 5 kinderen gedeeld worden. De jongens hebben geholpen met het kaften van de boeken zodat ze in gebruik genomen kunnen worden.

Ik heb erg genoten van het dramastuk. Hoewel het in Swahili werd gesproken, kon ik het goed volgen omdat ik het verhaal ken en omdat ik inmiddels aardig wat woorden begrijp. Hierdoor kan ik min of meer opmaken waar het over gaat. De jongens spelen met veel overgave hun rol. Ik was zo trots op ze! Als je bedenkt hoe ze van de straat komen en wat een leuke gezonde knullen het nu zijn, met hun eigen talenten en enthousiast om voor je op te treden....erg ontroerend! Na het stuk hebben we de jongens gecomplimenteerd met hun prestaties. Opvallend is dat ze niet echt op complimenten reageren, ze zijn nog niet echt trots op zichzelf, jammer genoeg. Moet nog aan gewerkt worden.

Na het diner, chapati (soort wrap) bleek er een ruzie tussen een paar jongens te zijn ontstaan die een beetje uit de hand was gelopen. Een van de jongens was zo overstuur dat hij een mes uit de keuken had gesmokkeld en van plan was een van de andere jongens iets aan te doen. Gelukkig is dat niet gebeurd en we hebben met hem gesproken over de gevolgen van zijn geplande daad. Hij zag zelf ook in dat geweld hem niet verder brengt maar moet leren zijn agressie onder controle te houden. In dat opzicht zijn hun reacties nog erg primitief, net als op straat. Het is echt geen slechte knul, ik had medelijden met hem en met hoe hij in de knoop zit in zijn hoofd.

Gelukkig zag ik hem later op de avond weer lachen met diezelfde jongens dus het viel allemaal wel mee.

Na het huiswerk moesten de heren naar bed, wat al een uitdaging op zich is. De een moet zijn schoenen nog poetsen, de ander wil zijn bed verhuizen, de volgende heeft zijn muskietennet nog niet opgehangen en weer een ander vindt het nog lang geen bedtijd.

Uiteindelijk lagen ze toch allemaal en kon ik ook onder mijn muskietennet kruipen....

Woensdag 1 maart 2006

Wat een avonturen weer vandaag! Vanmorgen in de stad weer wat inkopen gedaan om mee te nemen naar de boys, onder andere schoolbordverf. De schoolborden in het centrum waren niet echt bekrijtbaar meer, dus die heb ik even een beurtje gegeven.

Op de terugweg ging ik “even” alvast wat inkopen doen voor de kijkers thuis (nog even geduld!!) Het begon vreselijk te regenen en ik was eigenlijk een beetje verdwaald. Wat ik wilde kopen hadden ze maar in 1 straatje waar ik een week of 4 geleden met Ria samen was geweest maar daarna niet meer. Het ging nog harder regenen en ik had even de weg gevraagd aan iemand die voorstelde om dat stukje maar even per taxi te doen. Ik droeg mijn ID card van het center waaruit hij meteen concludeerde dat ik een dokter moest zijn. Een taxi vond ik wel een goed idee voor een klein stukje, aangezien ik toch de weg niet meer wist en vanwege het slechte weer. Behalve ikzelf, stapten nog twee mannen in en ook de chauffeur. Zat ik daar met 3 mannen in de taxi. Nou ja, heb vertrouwen dacht ik. Ik wilde naar Kanisani, de plek om op de matatu naar huis te stappen. Kanisani (betekent kerk in Swahili) is de Mombasa Pentecostal Church. Ik had dus gezegd dat ik naar MPC wilde en hij ging de hele andere kant op..... Ik dacht toch maar even checken waar hij nou heen gaat, bleek er nog een Pentecostal Church te zijn! Gelukkig was ik nog op tijd zodat hij kon keren naar de goede.

We waren uitgekomen op 300 (ong. 3 euro) shilling, beetje teveel eigenlijk maar ach. Ik had alleen 1000 en die kunnen ze natuurlijk niet wisselen (alles groter dan 500 geeft problemen.....)

Nou geef maar hoor, ik ga wel wisselen zei een van de heren. Hij bleef maar weg en bleef maar weg en de dame van de winkel waar ik even ging schuilen voor de regen voorspelde dat hij er met het geld vandoor was. Ironisch genoeg had diezelfde man mij in de taxi zitten te vertellen dat je vooral niemand uit Nairobi moet vertrouwen maar iedereen in Mombasa kan vertrouwen. Nou daar kwam hij dan toch terug na een hele tijd, zodat ik de taxichauffeur kon betalen en op de matatu naar huis kon stappen. Hij kwam terug met 960 shilling want hij had onderweg cola gekocht omdat men alleen wil wisselen als je ook wat koopt. Phieuw wat een avontuur.... ha ha ha.

Door de vele regen is de temperatuur nu van 36 naar 28 graden gedaald, een welkome verkoeling!

Gisteren zijn we naar een ander huis gaan kijken voor de kinderen van DCC. Het huidige huis is echt veel te klein voor alle 25 kinderen die er nu zijn. De slaapkamers zijn klein en er staan 4 stapelbedden in gepropt per kamer waardoor de loopruimte nog 1 x 1,5 meter is in de kamers. Het huis dat we bekeken hebben, heeft 4 slaapkamers, op beide verdiepingen een groot balkon (groot genoeg voor de eettafels) een keuken die minimaal 4 keer zo groot is met een voorraadkast, meerdere badkamers en een servant quarter, een ruimte met 4 kamertjes, waar eventueel vrijwilligers zouden kunnen verblijven als het opgeknapt is. We zouden het huis heel graag willen hebben voor de DCC kinderen!

De onderhandelingen zijn gaande dus het blijft nog even spannend. Het zou te gek zijn als de verhuizing nog plaats kan vinden voordat ik wegga. Wordt krap, maar is niet onmogelijk!!

Een tijdje geleden heb ik geschreven over de 5 kinderen die nog niet officieel opgenomen zijn, omdat het Child Department nog op zoek was naar de ouders. Althans dat was de bedoeling, ze zouden alleen 2 weken blijven en dat is nu 6 maanden geleden. Omdat de kinderen nog ouders hebben, die ze gewoon gedumpt hebben omdat ze er geen zin meer in hadden, ondanks dat moeder van de Katholieke kerk geld kreeg voor de verzorging. Matheka en Ria wilden daarom eerst op zoek naar familie van de kinderen, omdat we geen dumpcentrum zijn en deze mensen hun verantwoordelijkheden zouden moeten nemen.

Het wordt nu toch een slepende situatie dus ik ben heel erg blij te kunnen zeggen dat we de kinderen nu toch gaan opnemen.

De kinderen kunnen dan ook naar school, wat heel fijn is voor ze. Juma, de enige jongen van de 5 is al naar OBC ‘verhuisd’ en is op school. Het gaat erg goed met hem. De jongste van het stel is Milka, een lief en vrolijk kind van ongeveer 3 a 4 jaar. John en ik gaan Milka vanaf nu ook sponsoren. Milka en Yvonne zijn nu dus ‘onze’ meiden!

Nog even grappig om te vertellen, maandag liet één van de DCC staffs bezorgd haar schouders aan ons zien en zei dat iedereen hetzelfde had na die dag op het strand. Ze dacht dat ze allemaal een ziekte hadden opgelopen. Het was die dag erg heet geweest en waar mzungu’s aan gewend zijn, is voor de Afrikanen duidelijk toch minder bekend: ze waren verbrand geweest en nu begonnen ze te vervellen!

Dinsdag 28 februari 2006

Monica is terug! Kennedy, een van de staff members van OBC vond haar in de stad, terwijl ze aan de kant van de weg zat. Gelukkig stemde ze in om mee naar huis te komen maar het verhaal moet nog wel een follow up krijgen.

Een stukje achtergrond. Kinderen in Kenya, met name op de public schools hebben hele lange lesdagen. Ze vertrekken al om 06.30 uur van huis, beginnen om 07.30 uur met de lessen. In de middag hebben ze nog tution, een soort bijles/ huiswerkbegeleiding en dat duurt tot 17.30 uur. Daarnaast krijgen ze nog een hoop huiswerk, wat elke avond nog zo’n 1,5 uur in beslag neemt. Monica is een van de oudere meisjes en moet dus in de ochtend voor school en in de middag na school ook meehelpen met de kleinere kinderen te wassen en aan te kleden en naar bed te brengen. Bovendien heeft Monica het erg zwaar gehad en heeft zelfs geprobeerd haar leven, en dat van haar kind, te beëindigen uit wanhoop. De druk werd haar teveel en daardoor is ze weggelopen. Gelukkig heeft ze alleen een middag alleen in de stad doorgebracht en kon ze weer veilig thuis slapen.

Roda, het meisje dat nog niet zo lang bij ons is, blijkt een gehoor probleem te hebben. In eerste instantie dachten we dat ze alleen achter was door haar taalproblemen. Ze spreekt Kamba, de taal van haar stam en was zeer matig in Swahili waardoor het moeilijk was voor haar op school. Nu blijkt dat ze ook niet goed kan horen, wat het alleen maar lastiger maakt voor haar.

Rukia was gisteren ziek thuis gekomen uit school want ze had zo’n oorpijn. Rukia komt van de straat, ze is ongeveer 4,5 jaar oud. Haar moeder is een wees, en is opgegroeid bij haar grootmoeder. Toen ze op de middelbare school was werd ze zwanger, van een andere student. Ze kreeg een zoon, en gelijk daarop werd Rukia een jaar later geboren. De vader beloofde steeds voor haar te gaan zorgen, maar dat heeft hij nooit gedaan. De moeder liet haar oudste zoon bij haar grootmoeder achter, en ging met Rukia op zoek naar werk. Ze heeft het heel moeilijk gehad en veel gezworven. Wij ontmoetten de moeder en Rukia op straat, in het jongens kamp. De moeder is in slechte lichamelijke conditie, en heeft TB. Ze is waarschijnlijk ook aan drugs verslaafd. Omdat het gevaarlijk was voor Rukia om in het jongenskamp te verblijven en de moeder niet voor haar kon zorgen, is besloten Rukia in ons kindercentrum op te nemen.

Rukia is een vrolijk meisje. Ze was vrij mager, maar verder wel gezond. Ze zei steeds dat ze naar school wilde gaan. Ze gaat nu naar de kleuterschool, en vindt dat heel fijn. Haar moeder komt haar zo nu en dan even opzoeken. Goed, dat is een stukje achtergrond van Rukia. Ze huilde vreselijk vanwege haar oorpijn, ik vond het zo zielig! Op zo’n moment besef je dat, hoewel er erg goed voor de kinderen gezorgd wordt, de persoonlijke aandacht zo belangrijk is. Ik kan me nog herinneren dat als ik als kind ziek was, mijn moeder een bedje op de bank voor mij maakte en mij met veel liefde en aandacht verzorgde. Dat was al de helft van de genezing. Ik heb arme Rukia op mijn schoot genomen en haar hoofdje vastgehouden en geaaid en ik voelde hoe ze ontspande en ophield met huilen. Gewoon maar even zitten met haar en mijn armen om haar heen geslagen en ze viel in slaap. Iemand van de staf is wel met haar naar het ziekenhuis gegaan om te laten checken. Vandaag ging het al een stuk beter met haar, gelukkig!

Woensdag 22 t/m zondag 26 februari 2006

Deze dagen hebben we heerlijk in het hotel doorgebracht, op een zonnebedje en in het zwembad. Heerlijk om even bij te kletsen en bij te komen van alle belevenissen.

Vrijdag zijn we in de ochtend nog wel afscheid gaan nemen van John bij de kinderen. Ze vinden het zo leuk om even persoonlijke aandacht te krijgen. In de ochtenden zijn bijna alle kinderen naar school dus de 5 die er dan nog rondlopen krijgen alle aandacht, heerlijk vinden ze dat! John werd dan ook weer dankbaar als speeltuig gebruikt, de meiden klommen bovenop hem en wilden “vliegend” van zijn schoot getild worden. Dan blijkt ook maar weer hoeveel persoonlijke aandacht ze tekort gekomen zijn, want Mwangi beet Milka omdat hij John niet wilde afstaan en op zijn beurt kon wachten. Het is opvallend hoe slecht de kinderen kunnen delen. Voor de meeste van hen geldt: als je iets te pakken hebt moet je zorgen dat je het houdt. Dat betekent dus dat autootjes en poppen niet gedeeld worden.

De middag heeft John met Ria de puntjes op de “i” gezet met de boekhouding. Zaterdagavond kwamen Ria en Matheka met de kinderen naar het hotel voor een afscheidsdiner, erg gezellig!

Zondag hebben we nog een boottripje gemaakt vanuit het hotel. Het heette een sea safari waarbij we dolfijnen en whale sharks konden zien. We hadden er een hard hoofd in dat dat zou gebeuren maar niets bleek minder waar. We gingen best ver de zee op en ja hoor, een groep van zo’n 15 dolfijnen zwom om en rond de boot! Heel erg leuk om te zien, moeilijk vast te leggen met de camera, helaas! Verderop had onze gids een whale shark gespot. Deze kunnen wel zo’n 12 meter lang worden, deze was zo’n 5 meter lang. Echt een enorme knoeperd, hij zwom vlak onder de oppervlakte van het water dus je kon hem heel goed zien.

John, stoere man (!), ging het water in om hem met zijn snorkel op van onder water te kunnen bekijken! Nog geen 2 meter afstand zat er tussen!! Het zijn vriendelijke dieren, zonder tanden en ze eten alleen plankton maar hij was echt groooooot. Groot genoeg in elk geval dat ik bedankte voor de eer om met hem te zwemmen!

Dinsdag 21 februari 2006

Vandaag gaan we naar het hotel, maar voordat we gaan, brengen we eerst een bezoek aan de beide centra met een groot gedeelte van alle ingezamelde goederen.

Als eerste hebben Matheka en Ria John officieel bedankt voor zijn inspanningen en hij ontving een “ Certificate of Appreciation” namens beide centra. Echt heel erg leuk!

In het OBC hebben we de basketballuniformen, die ons door een voormalige basketballcoach geschonken zijn, aan de jongens gegeven. Het werd met veel enthousiasme ontvangen, nu nog een echte basketballring zien te regelen. Voor iedereen hadden we minimaal 1 t-shirt en de jongens die nog niet naar school gaan mochten als eerste kiezen. Je zou denken dat je niet zo kieskeurig bent als je maar 3 T-shirts hebt in totaal en die ook nog kapot kunnen zijn, maar dat is niet zo. De jongens hadden een geheel eigen idee over wat hip was en wat niet. Oversized is de mode dus ik was blij dat we veel maten L en XL hadden. Iedereen had uiteindelijk iets naar zijn zin gevonden, erg leuk.

In het DCC mochten de kinderen, nadat ze een les “hoe leeft mijn knuffel het langst” hadden gekregen van Mama Kesia, allemaal een knuffel uitzoeken. We begonnen met de kleintjes zodat ze niet ondergelopen zouden worden door de grotere kinderen. De grotere kinderen lieten we een nummertje 1 t/m 10 trekken en dat was de volgorde waarin ze een voor een mochten kiezen. Daarna hebben we de doos met schoenen omgekeerd en kon het passen beginnen. Ook hierbij hebben sommige kinderen duidelijk in hun hoofd wat ze wel en niet mooi vinden, helaas was er niet voor iedereen wat bij. Gelukkig hebben we toch de meeste kinderen van een nieuw paar schoenen kunnen voorzien.

Het nieuwe speelgoed wordt ook met veel enthousiasme gebruikt. De babypoppen zijn erg “in” bij de meisjes, ze worden de hele tijd aan en uit gekleed met de poppenkleren. Als een echte Afrikaanse vrouw willen ze vervolgens hun baby met een kanga op hun rug binden.

Voor de schoolkinderen waren er nieuwe huiswerkboeken, ook die werden met veel blijdschap ontvangen!

Maandag 20 februari 2006

Morgen vertrekken we voor een klein weekje samen in een hotel en dat is dus ook de laatste dag van John bij de kinderen. Het leek ons leuk om morgen de kleding en knuffels uit te gaan delen die we verzameld hadden, zodat John dat ook nog even meepikt. Vanmorgen dus begonnen met sorteren van wat naar welk huis moet.

Voor het DCC hebben we afgelopen week boeken aangeschaft voor huiswerk. De kinderen op school hier delen soms met 5 kinderen 1 boek, zodat boeken mee naar huis nemen om huiswerk te kunnen maken niet mogelijk is. De boeken hebben John en ik vakkundig zitten kaften, in de hoop dat ze dan wat langer meegaan.

In de middag heb ik de groupscounselling met de jongens vervolgd, naar aanleiding van de sessie van vrijdag. We hebben een SWOT gemaakt (soort zelf analyse, red.) en de jongens hebben nu de opdracht om die voor zichzelf helemaal

uit te werken en naast hun bed te hangen. De jongens deden weer erg goed mee, stelden goede vragen. Je kunt nu ook duidelijk zien welke jongens al wat verder zijn in hun rehabilitatie en welke jongens nog een weg moeten afleggen om daar te komen.

De jongens van OBC hebben nu een fiets zodat de lunch gebracht kan worden naar school. Er zit zo'n mand voorop waar we de lunchdozen in kunnen doen. De fietsenmaker zou er even (in een kwartier zei hij) wat draad tussen lassen voor de stabiliteit. Het was wel een Afrikaans kwartiertje..... na een uur hebben we Odhiambo achtergelaten in afwachting van zijn nieuwe mand-voorop-de-fiets!!

Voor de trouwe lezers van onze site: de komende week is er even radiostilte.

John en ik trekken ons even terug om uit te rusten en bij te kletsen. Want hoe leuk en gezellig het ook is in een gezin, het is toch anders dan even lekker samen zijn. We sluiten niet uit dat we deze week nog wel bij de huizen te vinden zijn want er is nog genoeg te doen. De laptop die geschonken is voor de huizen gaat dus even mee op vakantie.

Tot later!

Zondag 19 februari 2006

Prisca’s verjaardagspartijtje! Hier op de compound is een soort clubhuisje dat voor dit soort doeleinden gebruikt kan worden. De meisjes hebben leuke spelletjes gedaan en een speurtocht over de compound en als afsluiter in het zwembad gezwommen. Wij hebben ons dus vandaag vermaakt met het voorbereiden en begeleiden van de feestvreugde.

Omdat dit maar een kort verhaaltje is, even een berichtje van andere aard.

In Nederland heb je mieren. Zwarte, kleine, vlijtige diertjes die (meestal) niemand lastig vallen. In Afrika heb je ook mieren. In alle soorten en maten en ‘s avonds beginnen ze hun feestelijke optocht door het huis. Ze zijn heel actief ‘s avonds en racen door de kamer. Ze infiltreren de hele boel en als je een van hun bondgenoten (per ongeluk?!?) dood trapt dan begint er een heuse uitvaartstoet.

Het grootste formaat mier dat ik hier heb mogen waarnemen is ongeveer 2 cm groot. Da’s best groot voor een mier! Ik had zijn vriendje doodgetrapt (natuuuuuurlijk niet expres!) en hij liep er een rondje omheen, pakte hem op en begon ermee te sjouwen, ha ha ha. Je kunt hier dus ook niets laten staan wat zoet is of wat kruimelt want ze hebben de boel binnen de kortste keren overgenomen.

Zaterdag 18 februari 2006

De morgen begonnen met een ontbijt op bed van Caleb en Prisca (kinderen van Ria en Matheka) Wat een luxe!

Daarna een tripje met de kinderen van DCC naar het strand! De kinderen waren al erg lang niet meer geweest en hadden erg naar deze dag uitgekeken. Een matatu vol enthousiaste kinderen arriveerde op het stand en ze kleedden zich zo snel als mogelijk was uit om de zee in te gaan. Sommige kleintjes waren nog een beetje bang van de zee, maar aan het handje of op de arm ging het prima. De kinderen hebben heerlijk in het water en in het zand gespeeld. Na de lunch, boterhammen met jam en pindakaas (op 1 boterham, zo eten ze dat hier) mochten ze nog een uurtje spelen en toen was het tijd om naar huis te gaan. Yvonne, die tijdens de lunch niet lekker werd, was erg moe en viel op Johns schoot in slaap.

Vrijdag 17 februari 2006

Vanmorgen in OBC verder gegaan met het automatiseren van de administratie. In de middag stond er een groepscounselling sessie op het programma die ik had voorbereid. Samen met Peter hebben we met de jongens gesproken over de requirements voor hen om naar school te kunnen gaan. In een soort interactieve workshop hebben we daarover gebrainstormd. De jongens kregen elk ook 4 vragen om te beantwoorden. Een van de vragen was welke positieve eigenschappen ze hebben. Het greep me aan te merken dat de jongens soms echt niet kunnen zeggen waarom ze goede jongens zijn, terwijl de issues waar ze nog aan moeten werken zo ingevuld waren. Met een beetje hulp en wat doorvragen kwamen ze toch tot goede antwoorden. We hebben het met name over hun goede dingen gehad en ik heb uitgelegd dat het belangrijk is voor hen om hun eigen positieve eigenschappen te kennen, omdat dat ze helpt als dingen soms moeilijk gaan. Met elkaar hebben we ook een lijst opgesteld van zaken die ze wel of juist niet moeten doen. Enkele uitkomsten waren: niet weglopen, niet vechten, de leiding gehoorzamen, geen drugs gebruiken. Erg fijn om die input van de jongens zelf te krijgen. Aan het einde hebben we nogmaals gevraagd of dit nou hun punten zijn en of iedereen het daarmee eens is. Dit werd door de jongens bevestigd dus Peter en ik gaan hiervan een poster maken en ophangen in het klaslokaal.

Vandaag was het ook Prisca’s (dochter van Ria en Matheka) 8e verjaardag! We hadden haar stoel versierd en ‘s avonds gingen we haar taart opmaken met glazuur. Ze heeft er zelf een vlinder op gemaakt. De cadeautjes werden verstopt, ze heeft ze allemaal gevonden en was heel blij met alles. Leuk om te zien dat ze zelfs met kleine cadeautjes heel blij is.

Donderdag 16 februari 2006

Gelukkig konden de computers vandaag wel geïnstalleerd worden, want de beeldschermen zijn binnen! John heeft de computer aangesloten, onder grote belangstelling van de jongens. De jongens krijgen in de woonkamer later nog een computer om spelletjes mee te doen en op te oefenen, maar eerst werd de computer in het kantoor van de staf aangesloten.

John heeft Peter weer even een opfriscursus gegeven. Hij heeft twee jaar geleden wel MS Office cursussen gehad maar nooit mee gewerkt, dus met niet al te veel moeite zal hij het snel kunnen oppakken.

John is vandaag ook mee gegaan om de lunch te brengen op school. Nou, mijn woorden dat je net een toeristische attractie bent, waren niets teveel gezegd. John heeft vandaag zelf mogen ondervinden hoe Michael Jackson zich gevoeld moet hebben in de jaren tachtig, toen hij nog een grote ster was.

Vandaag zijn we ook begonnen met het opnemen van wat ruw filmmateriaal, waarmee we een kort informatief filmpje willen maken als we thuis zijn. Dit kan dan gebruikt worden om bijvoorbeeld vrijwilligers wat voorbereiding te geven, maar ook voor fondsenwerving. Op de school mochten we ook even in de klas filmen, dus dat was erg leuk.

Onderweg van school terug naar het centrum nog even een lunch gekocht bij een stalletje langs de weg. We eten eigenlijk nu geen ugali meer mee, want twee keer per dag warm eten is een beetje teveel van het goede als het 35 graden is. Droog wit brood begint ook een beetje te vervelen en bovendien verstopt het (?). Dus onderhandeld over de prijs van een watermeloen en een ananas en we kregen het mee voor 100 shilling (iets meer dan 1 euro) daar krijg je in Nederland niet eens een mango voor!

In de stad zitten overal bedelaars, sommige met lepra, anderen met kleine kinderen en dan zijn er nog de straatjongens. Mombasa telt ongeveer 3.000 straatkinderen en 60.000 wezen. En dan hebben we het nog niet eens over de rest van Kenya. Op weg naar huis kwam er een straatjongen naast ons lopen. Hij vroeg om geld. Aan geld geven kun je niet gaan beginnen want dan blijf je aan de gang, dus dat doen we ook niet. Hij bleef een tijdje met ons meelopen en zei dat hij erge honger had. Hij vroeg of we dan wat te eten voor hem wilden kopen. Ik kon hem dat niet weigeren dus op naar de supermarkt. We vroegen hem buiten te wachten en we hebben een brood, een pakje melk en een klein doosje chocoladebiscuitjes voor hem gekocht. Toen ik buiten het tasje aan hem gaf, leek het wel of hij eerst niet begreep dat hij het hele tasje kreeg. Toen hij het door had bedankte hij ons en zoefde de straat over. Onderweg bekeek hij zijn buit nog even. We hopen dat hij lekker heeft gegeten!

Woensdag 15 februari 2006

Ons eerste bezoek vanmorgen was aan de Warembo girls. Van de ingezamelde spullen hadden we voor de meiden wikkelrokken meegenomen, voor de twee Emanuels een overhemdje en voor baby Matheka een pakje en sokjes en een tuitbeker. Ze vielen de rokken echt aan en Asina vloog mij daarna om mijn nek om te bedanken. Erg leuk! De jongetjes zagen er lief uit met hun nieuwe overhemdjes en we hadden ook een zakje duplo meegebracht. Ze hebben helemaal geen speelgoed dus ze vonden het erg leuk. Voor allebei zat er ook een duplo-auto in dus dat was feest.

Daarna in DCC de ochtend met de kinderen doorgebracht en gespeeld. John heeft twee nieuwe vriendinnen: Milka en Yvonne, beide 3 jaar oud.

In de dozen die we vanuit Nederland verstuurd hebben, zaten ook computers. Vanwege het volume en gewicht moesten we ze helaas zonder monitors versturen, die moeten lokaal worden aangeschaft. Vandaag zouden die geleverd worden, zodat John ze zou kunnen installeren op OBC en een lesje MS Office weggeven aan Peter van de staff. Maar ja, hier ben je in Afrika, dus woensdag kan ook wel eens donderdag worden of misschien vrijdag. Goed, geen monitors dus.....

Plan B: Inventariseren wat ze precies op de computer willen gaan administeren zodat we thuis wat voorbereidend werk kunnen doen. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen voor de monitors dus. We moesten op tijd thuis zijn vanmiddag dus na de lunch zijn we terug naar de stad gegaan. We moesten voor DCC een stapel schoolboeken aanschaffen, dus dat hebben we nog kunnen doen vandaag. De rest van de middag is John weer met zijn neus in de (kas)boeken gedoken.

Met de staff hebben we afgesproken dat John en ik de sprekers zijn bij de komende groups counseling sessie aanstaande vrijdag. De jongens die nog niet naar school gaan, kunnen zich hiervoor kwalificeren. We willen in een interactieve workshop vorm gaan geven aan deze objectives zodat het voor iedereen duidelijk is wat er nodig is om naar school te mogen. Ik ben benieuwd!

Johns uitdaging is om de dingen waarvoor hij hier is (boekhouding en automatisering) op tijd af te krijgen. Maar ja nogmaals.... hier in Afrika gaan de dingen soms toch een beetje anders. Pole pole zeggen ze hier..... rustig aan.

Dinsdag 14 februari 2006

De dozen met al onze ingezamelde goederen waren gisteravond aangekomen! Wat een feest, 182 kilo aan spullen uitpakken. Er zat zoveel in dat ik alweer vergeten was omdat het zo lang geleden was dat ik het had ingepakt. Er bleven maar kleren uit komen en nu ik de kinderen allemaal ken, is het heel leuk om meteen een kind te bedenken bij alles wat je uitpakt.

Voor alle kinderen zit er ook een knuffelbeer in, die kunnen we pas geven nadat de kinderen instructie hebben gehad over hoe om te gaan met knuffels (dus niet de ogen of de vulling eruit plukken.....) Voor de jongens in OBC hebben we nu gelukkig ook de rugtassen, want ze gingen nog even met een plastic tas naar school. Ook is er voor elke jongen minimaal 1 t-shirt. Verder hadden we ook tennisrackets gekregen, basketball uniformen en een volleybal dus die werden met veel enthousiasme in ontvangst genomen. Het was Johns eerste dag in de centra vandaag dus het was leuk om meteen te kunnen uitdelen. We delen wel gedoseerd uit, vandaag de rugtassen en de sportmaterialen, volgende week de kleding. Van de ABN AMRO had John 40 tandenborstels gekregen, die door hen als promo materiaal werden gebruikt en ook deze werden met veel enthousiasme in ontvangst genomen. In DCC hebben we wat spelletjes met de kinderen gedaan, dat moet nog steeds onder supervisie. Je merkt ook dat de kinderen niet gewend zijn om bijvoorbeeld puzzels te maken. Vincent, die al 7 is, had veel moeite om een puzzel in elkaar te krijgen en verbond consequent de niet passende stukjes aan elkaar. Het is dus fijn om even individueel met ieder kind te kunnen zitten om te oefenen en te laten zien hoe het moet. De spellen zijn dus ook educatief.

‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Tamarind, Kenya’s beroemdste visrestaurant. Ze waren helemaal in Valentijnssfeer en we hadden een mooi plekje met uitzicht over de baai en Oud Mombasa.

Maandag 13 februari 2006

John’s eerste werkdag! Ria en John zijn vandaag aan de slag gegaan met het kasboek, om alle posten in te voeren in het boekhoudprogramma dat John had meegebracht. Een dag op kantoor dus. Ik ben erop uit gegaan om nog wat aanvullende schoolmaterialen te kopen, op school de bijlessen betaald en naar beide centra geweest.

De badpakken die we pas hadden gekocht, ben ik bij DCC gaan brengen dus dat was feest! De badpakken werden gepast en Yvonne en Milka zagen er echt zo schattig uit in hun nieuwe aanwinsten! Zaterdag is de grote dag voor de kinderen, dan gaan ze mee naar het strand.

Er moet al met al toch nog veel geregeld worden zodat iedereen voldoende spulletjes voor school heeft, gelukkig kan ik nu alleen op pad zodat Ria haar tijd weer aan andere zaken kan besteden.

Op de terugweg in de matatu, waar we weer met veel teveel mensen in zaten, moesten we opeens uitstappen. De matatu reed met het toegestane aantal passagiers door want verderop bleek een police check te zijn, ha ha ha! Terwijl ik even stond te wachten onder een boom in de schaduw (het is erg heet de afgelopen dagen!!) hoorde ik achter me:jambo! Come and have a seat here! Een jongedame nodigde mij uit zodat ik zittend op de volgende Matatu kon wachten. Ik heb haar aanbod afgeslagen omdat de Matatu er al aan kwam, maar het is wel kenmerkend voor de vriendelijkheid van de mensen hier. Ik ervaar de mensen hier allemaal als erg vriendelijk en met een positieve instelling.

Zondag 12 februari 2006

Vandaag een relaxte dag met zijn tweetjes doorgebracht in een nabijgelegen strand hotel. Omdat ze geen zonnebedden meer hadden kregen wij hangmatten, wat een straf, ha ha ha! Heerlijk gelegen met uizicht op zee, briesje en drankje en lekker bij kunnen kletsen. Morgen komen de dozen aan met 182 kilo hulpgoederen die we in Nederland hebben ingezameld. Hopen maar dat het een beetje soepel verloopt met de inklaring bij de douane zodat daar geen vertraging bij ontstaat. Ik heb de afgelopen weken vaak gewenst dat alles er al was. Echt alles wat we hebben verzameld is zo hard nodig en ik gun het de kindertjes en de jongens echt dat ze er gauw van kunnen genieten.

John’s eerste echte werkdag begint morgen, de boekhouding moet worden opgezet!

Zaterdag 11 februari 2006

Een creatieve dag vandaag voor de jongens van OBC, want vandaag gaan we de sjoelbak maken! Op het schoolbord heb ik zo goed mogelijk getekend wat we gingen maken en de benodigde materialen erbij. De jongens gingen heel enthousiast aan de slag en hebben zelfs de sjoelstenen zelf uitgezaagd met de figuurzaag. De kwaliteit van het hout was gewoon hardboard dus voor de montage moesten we blokjes met lijm vastmaken om alles aan elkaar te bevestigen omdat de platen te dun waren. We zijn er de hele dag mee zoet geweest en iedereen had zijn eigen taak. De verschillende onderdelen werden in vrolijke kleuren geschilderd en we hebben Onesimus Boys Centre erop geschilderd. De finishing touch was de vernis. Omdat ze dit nu met elkaar gemaakt hebben, zijn ze er erg zuinig op volgens de staf. De jongens

hebben een leuke dag gehad en verschillende jongens kwamen me bedanken. Ik ben benieuwd hoe ze het spel vinden om te doen!

Gisteren had ik aan een van de jongens mijn MP3 speler uitgeleend, waar mijn muziekjes van Anouk op staan. Beetje spannend want het is een gewild item, maar ik had de jongen gezegd dat hij er goed op moest passen. Nou, we hebben er een Anouk-fan bij in Afrika! Ha ha, ik dacht echt dat hij het niks zou vinden omdat de muziek die je hier hoort alleen maar Reggae, R&B en hip hop hoort.

Zaterdagavond kwam John om 23.30 uur aan in Mombasa. Hij had een goede vlucht gehad en ik was erg blij om hem weer te zien!

Vrijdag 10 februari 2006

Deze morgen ben ik naar OBC gegaan. Er moesten nog wat zaken geregeld en geïnventariseerd worden voor het centrum. Ik had gisteren een halsbandje en een riempje voor Spike, de puppy, kunnen vinden dus die heb ik meteen meegenomen. Bij de straatverkopers nog een meter touw gekocht en er een paar knopen in gelegd zodat we met Spike kunnen spelen. Hij snapte er nog niet veel van, maar liet zich toch een beetje verleiden tot wat spel.

Ook vandaag moesten we de lunch bij de jongens op school gaan brengen, nog even met de matatu want we zijn nog op zoek naar iets van een bakfiets hiervoor.

Omdat we morgen een sjoelbak willen gaan maken (ze hebben er nog nooit van gehoord hier) ging ik met Gamba even langs de “fundi” (klusjesman). Het kostte nog heel wat moeite om uit te leggen hoe ik de planken gezaagd wilde hebben en in welke maat. Ze werken hier met inches en ik had de centimeters opgeschreven.... Maar even erbij gebleven om te kijken of het echt goed kwam. In ieder geval hebben we nu alles klaar voor onze handarbeid dag morgen.

Op DCC is het erg leuk om te zien dat het werkrooster dat we hebben gemaakt, gevolgd wordt. Iedereen doet zijn taken en alles verloopt veel meer gestructureerd.

Op de terugweg naar huis nog een stop gemaakt bij de 2e handsmarkt. Volgende week zaterdag is het de beurt aan de DCC kinderen voor een dagje strand. Er moesten nog wat badpakjes en zwembroekjes komen en gelukkig zijn we geslaagd. Ook op deze plek blijven de mzungu’s een attractie en wil iedereen wat tegen je zeggen. Rustig een rondje lopen is er dus niet bij, ha ha ha!

Mochten er nog mensen zijn die op het nieuws gehoord hebben over rellen van moslims in Nairobi en Mombasa: wij hadden het al gehoord en zijn daarom niet door de stad naar huis gekomen. “Onze” woonwijk ligt ook buiten de stad, dus we merken er hier verder niets van.

Morgen komt mijn mannetje! Ik heb er erg naar uit gekeken en tegelijkertijd is de tijd om gevlogen! Ik ben hier alweer 3 weken, da’s bijna op de helft....

John zal Ria gaan helpen met de boekhouding te automatiseren (gaat nu nog op z’n Afrikaans in een boekhoudschrift) Ook heeft John na veel gemier en gezeur met documenten etc. vandaag eindelijk alle dozen met ingezamelde goederen kunnen versturen. Ze komen maandagochtend hier in Mombasa aan. Als de autoriteiten hier een beetje soepel zijn en meewerken (want zo gaat dat hier) kunnen we de spullen donderdag ofzo inklaren.

 
De computers komen dan ook mee, waar vooral de staf van OBC om zit te springen. John kan hopelijk de computers gaan installeren en helpen met het invoeren van documenten die nu met de hand bijgehouden worden (files van de jongens, voorraadbeheer, kas, werkschema’s).

Donderdag 9 februari 2006

Ik ben een toeristische attractie!!!

Toen ik vanmorgen met mijn envelopje geld op de nieuwe school van de jongens kwam (ik moest de schoolkosten gaan betalen) kwamen de kinderen uit alle hoeken en gaten naar de mzungu kijken. Iedereen wilde me een hand geven. Toen ik even in de “wachtkamer” zat van de hoofdmeester kwam er een klein ventje om het hoekje kijken, met een heel guitig koppie en razendsnel raakte hij even mijn arm aan en verdween toen weer, ha ha ha. Je zou denken dat ze nooit eerder een mzungu gezien hebben. Hoewel Mombasa een multiculturele stad is, zie je niet veel mzungu’s. Migadini, de wijk waarin het DCC en de nieuwe school gevestigd is, ligt buiten de binnenstad in de volkswijken. Het klopt inderdaad dat daar niet veel mzungu’s komen, dus voor de kinderen is het heel spannend. Op weg naar de schoolgebouwen klinkt dat ook van alle kanten “How are you?”

De hoofdmeester heeft mij even rond geleid. Toen we bij een klas in de deuropening verschenen, stonden zo’n 60 kinderen onmiddellijk op en zeiden in koor: gooooodmoooorning maaadaaame, hooooowwww aaaareee yooooouuuuu? Dus ik zeg “I am fine and how are you, children?” Toen klonk het in koor: We aaaareeee fiiiiineeee maaaadaaamee thaaaaank yoooouuuu! Als goed getrainde soldaatjes zeiden ze netjes en heel gedisciplineerd hun tekst op. Op de school gaat het nog aardig ouderwets toe met de regels en discipline. Beleefdheid en gedrag zijn heel erg belangrijk en overtreding wordt gestraft.

Omdat de juffrouw van de bijles in DCC niet meer komt, moeten we even schipperen met het geven van de bijlessen. Met Odhiambo van OBC ben ik dus in de middag naar DCC gegaan om de bijlessen te verzorgen. Ik kan alleen Engels geven en rekenen dus dat heb ik gedaan. Met de kinderen uit klas 3 heb ik Engels dictee gedaan en met de kinderen uit klas 1 rekenen. De kinderen zeuren helemaal niet maar gaan juist heel gemotiveerd en serieus aan het werk. De enige woorden die er vallen zijn kleine ruzietjes wie met welk potlood mag schrijven......

Woensdag 8 februari 2006

De ochtend begonnen met tranen over mijn wangen......van het lachen. Ria en ik gingen lunchboxes kopen voor de jongens bij de supermarkt. De matatu stopt op 15 minuten loopafstand van de supermarkt. Ria had thuis al gevraagd of ik bezwaar had om verder te gaan op een zitje achter de fiets.Ze noemen dat hier boda boda. Origineel was het een vervoermiddel tussen de grens van Oeganda en Kenya en noemden ze het border-border. Ik dacht dat ze een soort paard en wagen idee bedoelde maar dan een fiets in plaats van een paard. Mis! Ik moest gewoon achterop de bagagedrager zitten! Er zat een keurig kussentje op gemonteerd en onder het zadel handvaatjes om je vast te houden. Voor Ksh. 30 (ongeveer 35 eurocent) brengt hij je weg. Ik kon echt niet stoppen met lachen en die kerel dacht vast dat die mzungu achterop zat te huilen. Het was echt geen gezicht maar wel een avontuur!

Vanuit de supermarkt alleen verder gegaan met de matatu. Dat gaat nu goed, ik begin de weg aardig te leren kennen. In de stad nog even 10 plastic tassen gekocht bij de straatverkopers, want de Manpower rugtassen zijn nog onderweg. Tot die tijd nemen ze hun schoolspullen mee in de plastic tassen.

In het OBC liepen de jongens al trots rond op hun nieuwe schoenen. Nou ja, nieuw, ze komen van de 2e hands markt. Daar kan je vaak betere kwaliteit 2e hands kopen dan hier nieuw. Het zijn dan leren schoenen uit het buitenland die langer meegaan. Wat je hier kan kopen is alleen maar plastic/ kunststof. Ze zagen er prachtig uit!

Met Odhiambo ben ik ook naar hun school geweest waar ze morgen toch echt voor het eerst naartoe gaan. Met de hoofdmeester gesproken en toen bleek dat het erg vol is. Er zitten nu 1060 kinderen op school. Door gebrek aan tafels, moeten wij betalen zodat ze extra tafels kunnen kopen voor de kinderen om aan te zitten. Bijzondere constructie.....

Behalve dat we een rescuecentre zijn voor kinderen, heb ik ook een hondenleven kunnen “redden”. Ik kwam erachter dat ze achter de klaslokalen een hondje hadden vastgebonden (zo gaat dat hier...) aan een kettinkje van 50 cm. Het arme beest is pas een maand of 3 dus nog niet verpest. Ik heb ze gevraagd om het gangetje te barricaderen dat hij er niet uit kan maar ten minste kan rondlopen. Gelukkig trof ik hondje-lief vanmorgen rondhuppelend op het terrein aan. Er was een vrijwillige, net afgestudeerde, dierenarts en die had hem ontwormingsspul gegeven. Ik wil nu de twee oudste jongens leren om wat met het hondje te gaan trainen op gehoorzaamheid. Het arme beest weet ook niet hoe hij moet spelen maar ik hoop dat we hem dat nog kunnen leren. Maar eens kijken of ik hier in Mombasa ergens een halsbandje en een riempje kan vinden....

Verder hebben we vandaag plannen gemaakt om zaterdag een sjoelbak te gaan timmeren. Een leuk spel voor de jongens waaraan iedereen kan meewerken, want ze moeten zelfs de sjoelstenen zelf uitzagen.

Dinsdag 7 februari 2006

Een grote dag voor de jongens van OBC!! Vandaag kreeg iedereen te horen wie er wel en niet naar school mochten. Ria en ik begonnen met het inkopen van alle schoolschriften, potloden, gummen en puntenslijpers. Al met al een heel gesjouw. Daarna heeft Matheka de hele groep toegesproken en nogmaals uitgelegd dat degenen die zijn corvee taken netjes doen, niet vechten, niet weglopen en serieus zijn naar school mogen. Er werden eerst een paar jongens beloond voor goed gedrag die nog niet naar school gaan maar wel een prijs kregen. Muli was 3e geworden en mag met Matheka mee de stad in om een t-shirt uit te zoeken. Anthony en Mohamed krijgen een horloge. Daarna was het grote moment aangebroken en kregen de 10 geselecterde jongens te horen dat ze naar school mogen.

Dezelfde middag nog zijn we met ze op pad gegaan voor het kopen van de schooluniformen. Bij een winkeltje van een oud opaatje zijn we ze gaan kopen. Die man was zo blij met deze grote aankopen dat de jongens en wij koekjes en snoepjes van hem kregen. De jongens wilden alles apart verpakt hebben en vroegen een papiertje. Ik dacht wat willen ze daar nou mee, maar het bleek dat ze geen risico wilden nemen en hun namen op hun eigen tasje wilden plakken. Helaas waren er geen schoenen te krijgen dus die kopen ze morgen. Om te vieren dat ze naar school gaan, heb ik de jongens getrakteerd op een soda.

Maandag 6 februari 2006

Eindelijk heb ik de ID kaarten voor de staff gisteravond af kunnen maken en konden we ze vandaag gaan laten lamineren. Nou, dat was nog even een klusje. Bij de eerste copy shop was de lamineer machine stuk. Naar de volgende. Nou, die meneer wist wel wat ik wilde en liep met mijn kostbare documentjes naar achteren en kwam niet meer terug. Zelf maar even een kijkje gaan nemen en die prutser was met een schaar in de weer. Het zag er helemaal niet netjes uit en ik verloor al even de moed. Ik vroeg om een stanleymesje en na enige tijd kwam hij daarmee aandraven. Bot, papier gerafeld. Nieuw mesje, bot! Ok dank u meneer we gaan wel ergens anders heen.

Toen toch eindelijk bij de goede copyshop een dame gevonden die heel nauwkeurig te werk ging en 10 mooie ID cards voor me heeft gemaakt. Pfhiew!

In Dickson Children Centre bleek de moeder van een van de kinderen, Yvonne, er te zijn. Ze had afgelopen zondag een brief van Mama Elizabeth gekregen die geschreven was door het Child Department.  Bezoek mag 1 keer per maand voor een uur want anders raken de kinderen teveel overstuur. De moeder van Yvonne was de afgelopen maand elke zondag geweest en bleef tot laat in de avond zitten. Ook gingen er geruchten dat zij het kind mee wilde nemen terwijl DCC de voodgij heeft en zij niet voor Yvonne kan zorgen. Uiteindelijk bleek dat ze erg bezorgd was om Yvonne omdat de vader van Yvonne haar bedreigd heeft en Yvonne wil meenemen. Ze komt nu elke keer kijken of ze er nog wel is. Via het Child Department wordt de vader nu opgeroepen om uitleg te geven over de voogdij van DCC over Yvonne. Wat een toestand weer.

In OBC waren de uitslagen van de examens er. Sommigen hadden het heel goed gedaan, anderen moeten er hard aan gaan trekken. Morgen worden de uniformen aangeschaft en de schriften en potloden en dan is woensdag de eerste schooldag voor de geselecteerden.

Helaas heeft Odhiambo gisteren Jackson niet meer kunnen vinden dus hij is inderdaad weggelopen. Jammer, hij krijgt een kans maar de straat trekt hem weer terug. Jackson heeft avontuur nodig blijkbaar en in het centrum is het te saai voor hem. Ik ben benieuwd of we hem weer tegenkomen in de stad en in welke toestand.

Zondag 5 februari 2006

Vanmiddag met de jongens van OBC naar het strand geweest! Elke eerste zondag van de maand gaan ze met de hele groep naar het strand. Ze gaan dan naar de public beach (die van de hotels zijn private beaches) waar veel Kenyanen een dagje uit met de familie gaan. Mocht je denken, naar aanleiding van mijn eerdere verhalen, dat er maar 13 man in een matatu past; vandaag heb ik gezien hoe je er 23 man (en 1 vrouw, ik namelijk) in krijgt.....

Op het stand wordt er gelunched met meegebrachte boterhammen en een jerrycan limonade wordt verdeeld. Daarna kunnen ze lekker gaan zwemmen of voetballen. De regels zijn dat ze zich netjes gedragen, geen andere mensen tot last zijn, niet vechten onderling en niet vragen om dingen voor ze te kopen zoals snoepjes etc. Ik had het spel Twister meegebracht en de spelregels uitgelegd. Het werd met enthousiasme gespeeld en trok ook veel bekijks van omstanders.

De dag verliep heel erg goed en iedereen had plezier. De jongens zijn zelfs heel galant en wilden telkens mijn tas voor me dragen. Toen het tijd werd om te verzamelen om terug te gaan, bleek dat we Jackson misten. We hebben nog 20 minuten naar hem gezocht maar het is mogelijk dat hij met jongens van buitenaf is meegegaan. Zijn (nieuwe!) kleren waren ook weg dus is het niet onwaarschijnlijk dat dit een ontsnapping (en niet zijn eerste) is. Odhiambo, een van de stafleden, is achtergebleven om verder te vragen en te zoeken dus ik hoop dat hij hem nog vindt.

Zaterdag 4 februari 2006

Wat een saaie dag had kunnen worden, werd een spannende dag en een blije dag. Matheka had bedacht dat ik wel eens kon leren om aan de linkerkant te rijden en zo geschiedde. Een beetje onwennig en met mijn rechterhand graaiend naar de schakelpook die in deze auto toch echt met mijn linkerhand bediend moest worden gingen we op pad. Het besturen aan de andere kant is niet eens zo moeilijk, maar rotondes en bochten vergen toch echt wat concentratie. Ik moet constant bewust denken dat ik echt links moet rijden, linksom de rotonde nemen en bijna altijd de korte bocht (euhh de Nederlandse korte bocht dus!).Gelukkig gingen we niet de heksenketel van Mombasa stad in, maar boodschappen doen in de buurt dus het verliep prima. Voorlopig was dat ritje even genoeg excitement, ik heb niet echt de behoefte om de stad in te gaan met de auto, want de matatus gieren je links en rechts om de oren, samen met overal overstekende voetgangers en hier en daar een fietser.

In de middag bij het OBC geweest. Juma maakt het erg goed, ik heb hem zelfs even bescheiden zien lachen. Hij speelt met zijn kameraadjes en komt weer tot leven. Het deed me echt heel erg goed om te zien hoe hij opgeknapt was van de switch van DCC naar OBC. Het hoogtepunt van de dag voor mij, want ik heb me echt zorgen gemaakt om hem. Juma zelf maakt zich nu nog zorgen of hij wel echt naar school mag gaan, zoals hem beloofd is. Eerst zien dan geloven, denkt hij!

Matheka had een telefoontje gekregen van iemand die een huis kon laten zien voor DCC, die moeten immers op zoek naar een andere plek. Helaas kwam de meneer in kwestie niet opdagen en werd de afspraak verzet naar morgen.

Vrijdag 3 februari 2006

Een heftige dag vandaag. Begonnen met een afspraak bij Solwoldi (Solidariry for Women in Distress) met een sociaal werkster daar die een opvangplaats zocht voor een 8 maanden zwangere dame van 22 jaar. Ze was op straat sinds een week want ze was gevlucht vanuit Nairobi naar Mombasa. Haar verhaal was dat haar vriend haar gedwongen heeft tot abortus en toen ze dat weigerde is ze gevlucht. Ze zegt dat ze een wees is, geen familie heeft en de familie die ze had is gestorven of heeft haar slecht behandeld. Haar ouders stierven toen ze 7 was, een tante nam haar in huis en beloofde haar naar school te sturen maar ze werd als huismeid gebruikt en ging niet naar school. Op haar elfde woonde ze bij een neef die haar ook misbruikt heeft. Ze heeft ook nog een tijd bij een andere tante en haar grootmoeder gewoond en is toen gaan samenwonen met de vader van haar kind. Sinds afgelopen zaterdag is ze in Mombasa en ze zegt dat zij hier niemand kent. Ze heeft haar verhaal tegen 3 verschillende mensen gedaan; tegen ons, tegen de sociaal werkster van Solwoldi en tegen een dame van de kerk bij wie ze als eerste aanklopte. Het verhaal had meerdere tegenstellingen en veranderde een paar keer. Zo zou ze alleen maar tot klas 2 gekomen zijn maar haar Engels was van hoog niveau. Ook schijnt er een verschil te horen te zijn in Swahili van Nairobi en Mombasa en zij spreekt het Mombasa Swahili, terwijl ze zegt dat ze hier niemand kent en hier niet vandaan komt. Ik vond het heel moeilijk om te kunnen bepalen of ze gewoon erg in de war was door de hele situatie of dat ze niet de waarheid vertelde. Haar gezicht sprak geen wanhoop uit maar eerder trots. Dat kan ook een houding zijn als ze gehard is door haar leven. En dan is er natuurlijk het cultuur verschil waardoor ik haar lichaamstaal anders lees.

Ze is wel 8 maanden zwanger en duidelijk op zoek naar hulp, of haar verhaal nou klopt of niet. Helaas heeft het Warembo Girls Programma geen eigen financieel support, maar leunt op DCC financien. Dat betekent dat deze dame alleen opgenomen kon worden als de kerk of Solwoldi financieel zou ondersteunen, ook in verband met de bevallingskosten.Doordat dat niet kon, is besloten om haar niet op te nemen. Erg hard, maar het moet wel realistisch zijn allemaal.

In het DCC gingen we Juma vragen of hij misschien naar het Onesimus Boys centre wilde gaan. Er is daar mannelijke staf, jongens van zijn leeftijd en hij mag dan ook naar school. Bovendien is er zondag een uitje naar het strand gepland met het OBC, een mooie kans voor Juma om de jongens op een ontspannen manier beter te leren kennen. Toen we met Juma gingen praten, reageerde hij eerst niet zo erg. Hem werd gevraagd wat hij het ergste vond, geen vriendjes of niet naar school. Niet naar school dus. Toen hij begreep dat hij naar OBC mocht komen en naar school kon gaan, vocht hij tegen zijn tranen maar tevergeefs. Een jongen in Kenya moet een man zijn en dus niet huilen. Zijn gezicht bleef strak en hij maakte geen geluid maar de tranen rolden over zijn wangen. Dat was mijn eerste knak moment. Ik moest even weggaan om zelf een potje te huilen. Gisteren judith, vandaag die zwangere dame en Juma die zo in de put zat. Het kwam allemaal goed binnen bij me.

Morgen wordt Juma door Odhiambo (staff OBC) opgehaald om mee te gaan naar OBC. Ik hoop heel erg dat hij daar aansluiting vindt met de andere jongens en dat ik hem een keer kan zien lachen en plezier maken voordat ik wegga.

Vlakbij het DCC is een stalletje waar ze wat kledingstukken verkopen. Ik was op zoek naar een Afrikaans jurkje voor thuis na het douchen en op het strand. Eerder die week was ik al geweest bij ze maar ze hadden ze alleen met mouwtjes en ik wilde spaghettibandjes. Toen we aankwamen lopen begon die dame druk te praten in Swahili en wij begrepen haar niet meteen. Het bleek dat ze nieuwe jurkjes had ingekocht..... met spaghetti bandjes! Nou voor 350 Shilling (ongeveer 4 euro) kon ik die mooie roze niet laten hangen, wel?

Donderdag 2 februari 2006

Sommige dingen zijn niet leuk om te doen. Vanochtend hadden we afgesproken met Mama Elizabeth dat ze met de 4 oudste van de 5 kinderen (wiens ouders nog in leven zijn maar die ze gedumpt hebben) naar het Child Department in de stad zou komen. Ria en Matheka hebben deze kinderen, in de leeftijd van 2 tot 16 jaar, 6 maanden geleden opgenomen en dat zou voor een paar weken zijn. Het Child Department vond het wel best blijkbaar en loopt niet hard om de familie van de kinderen te vinden. Het DCC huis is al erg klein en deze kinderen zijn niet officieel opgenomen in DCC en dus ook niet gebudgetteerd. De middelen van het DCC zijn al niet ruim dus 5 extra kinderen is een extra kostenpost.

Matheka wilde de druk bij het Child Department opvoeren door ze met de kinderen te confronteren en af te spreken dat er samengewerkt moet worden aan een oplossing. Helaas bleek de dame die verantwoordelijk is er niet te zijn dus keerden we onverrichter zaken terug. Ik ging met Elizabeth en de kinderen terug naar DCC.

Juma, de enige jongen van het stel lijdt erg onder de situatie. De meiden zijn opgewekt en vrolijk maar Juma lijkt depressief en zondert zich af. In het kindercentrum speelt hij niet met de anderen en hij gaat ook niet naar school, omdat hij immers niet officieel opgenomen is. Hij praat niet, heeft nergens zin in en als ik hem zie doet dat me pijn. Een jongen van ongeveer 13 jaar, tussen allemaal kleinere kinderen en dat zijn bijna allemaal meisjes, is ook niet echt leuk gezelschap voor een jongen die de puberteit nadert.

In de stad liep hij ver voor ons uit en terug in het centrum was hij nergens te vinden. Ik was serieus bang dat hij zou weglopen, gelukkig gebeurde dat niet.

Voor het eerst alleen op DCC geweest vandaag, om het rooster in goede banen te leiden en de nieuwe vrijwilligster, Julliette, op te vangen.Voordat ik naar DCC ging, ben ik nog even bij de Warembo meiden binnen gewipt, om te zien hoe het ging. Anna was de kleintjes in bad aan het doen en Asina was druk met de kool te snijden voor de lunch. Ze redden zich prima op zichzelf en hebben zich netjes aan de afspraak gehouden dat ze alleen nog op DCC komen om hun kleintjes te brengen als zij naar school gaan.

Ik trof Julliette in DCC spelend op de grond met de kinderen aan dus dat was heel erg leuk. De meiden hebben met de poppen gespeeld, waarvan de armen en benen links en rechts op de vloer om heen heen lagen.

De lunch verliep ook vandaag weer goed en gestructureerd. Julliette heeft na de lunch en voordat ze tution (bijles van school) kregen een bijbel verhaal met ze gelezen en liedjes gezongen. De kinderen hingen aan haar lippen.

Met Judith, een van de grotere meisjes, gaat het niet zo goed. Op school had ze opeens uitval van spraak en haar mond trekt naar een kant toe. Ze kan haar tong niet goed uitsteken en ze is duizelig en heeft hoofdpijn. Mama Elizabeth is met haar naar de dokter gegaan en haar bloed getest maar kon niets vinden. Ze heeft nu wel medicijnen tegen epilepsie, omdat ze dat al eens eerder heeft gehad. Het kan ook een fysieke reactie op een mentaal probleem zijn want Judith heeft een verleden van mishandeling en misbruik. We hopen maar dat de medicijnen aanslaan.

Woensdag 1 februari 2006

Vandaag was het dan zover, de Warembo girls gingen officieel zelfstandig en Ria en ik gingen het nieuwe rooster officieel implementeren. Aangekomen liepen de meiden toch in het DCC rond omdat ze geen thee hadden thuis... morgen maar weer proberen. Vandaag is ook hun tv gebracht dus dan zal het aantrekkelijker zijn om in hun eigen huis te zijn.

Voor het eerst de lunch ‘nieuwe stijl’ gedaan: kinderen komen uit school, wassen hun handen, nemen plaats aan tafel. Een huismoeder bidt met ze, dan gaan ze eten en niemand mag van tafel voordat de lunch afgesloten is met een liedje dat gezamenlijk gezongen wordt. De kinderen leren te eten met een lepel in plaats van met hun handjes en twee moeders supervisen dit geheel. Al met al een spannende toestand en anders dan ze gewend waren. Leuk om te zien hoe goed het ging, allemaal aan tafel in plaats van overal verspreid met een bord eten.

Vandaag is ook de kok begonnen, zodat de huismoeders zich kunnen richten op de kinderen en het huishouden. Ook heeft zich een dame gemeld die graag 4 weken vrijwillig wil helpen voor 3 dagen per week dus dat is mooi. In het DCC zijn momenteel 5 kinderen van wie we op zoek zijn naar de ouders. Ze leven allebei nog maar hebben de kinderen gewoon in de steek gelaten. Moeders heeft een nieuwe vriend en vader zag het niet zitten met 5 kinderen dus dumpte hij ze bij het Child Department. Omdat het DCC geen algemeen dump centrum is maar gericht op wezen, is Matheka op zoek naar de ouders. Tot er definitief besloten wordt wat te doen met deze 5 kinderen, gaan ze dus ook niet naar school. Dat betekent dat die ook rondlopen en eigenlijk niets te doen hebben. Aangezien Afrikaanse kinderen niet echt met speelgoed kunnen spelen zonder supervisie, hangen ze een beetje rond. De vrijwilligster hebben we gevraagd om wat te ondernemen met de kinderen. Zij is Keniaanse dus spreekt de taal en kan wat spelletjes doen of wat persoonlijke aandacht geven.

In het OBC heeft Matheka de jongens toegesproken. Binnenkort (hopelijk volgende week al!) kan een aantal jongens naar school. Matheka heeft uitgelegd wat er nodig is om naar school te mogen (school is hier ongeveer het grootste cadeau dat je een kind kan geven); niet weglopen, niet roken of drinken, goede resultaten behalen bij de lessen in het Centre zelf, goed gedragen in de groep.

Degenen die deze keer niet zijn geselecteerd gaan voor de herkansing in april. De jongens hebben vandaag ook hun eerste examen gedaan en dat viel nog niet mee. Ik vond het erg leuk om te zien hoe serieus iedereen hiermee bezig was en hoe stil het was toen we aankwamen. Het ontroerde me echt om te zien hoe deze jongens vooruit gegaan zijn. Ze willen zo graag naar school en je zou helemaal niet zeggen dat ze van de straat komen als je ze zo netjes en rustig ziet zitten. Jackson, die we vorige week van de straat terug hebben genomen, lijkt zich goed aan te passen. Hij was erg stoned op straat toen we hem tegenkwamen. Ik hoop dat ik tijdens mijn tijd hier nog mee mag maken dat hij definitief gesettled raakt.

De staf doet het erg goed met de jongens. Ze hebben respect voor de jongens en zijn het enige centrum in Mombasa waar ze geen knuppel dragen. In andere centra krijgen de jongens regelmatig een pak slaag. Het is nu echt een groep leuke pubers, hoewel ze nog naar primary school (lagere school) gaan.

Twee jongens gaan eerste de laatste klas van de primary school afmaken en kunnen dan misschien een beroepsopleiding gaan volgen. Dat zou super zijn want dan kunnen ze een vak leren. De ambachten zijn, in tegenstelling tot in Nederland, hier ruim vertegenwoordigd en geeft de mensen de mogelijkheid om zelfstandig een klein zaakje te beginnen als bijvoorbeeld timmerman of loodgieter.

Dinsdag 31 januari 2005

Vanmorgen begonnen op de 2e hands markt. Ria en ik zijn op zoek gegaan naar goede 2e hands hoeslakens voor het DCC. Het regenseizoen komt er weer aan (april) en tot nu toe heeft elk bed maar 1 hoeslaken. Als alles gewassen is en het regent dan is dat dus een probleem. Deze markt was wederom een belevenis en wij waren weer de enige mzungu’s.

Bij allerlei kraampjes verkochten ze wat we zochten. Voor 100 shilling (iets meer dan 1 Euro) per stuk hebben we toch 11 goede hoeslakens kunnen vinden, hoewel er veel tussen zat dat echt heel erg versleten was of zelfs met grote gaten erin. Een beetje zoeken dus, maar met resultaat. We gaan terug als ze nieuwe balen binnen krijgen, meestal op zaterdag, dan is de kans op goed spul het grootste. Zaterdag moeten we ook terug voor 2e hands handdoeken, die waren nu niet meer te krijgen. Blijkbaar een zeldzaamheid in Kenya, handdoeken.....

De looppaden lagen bezaaid met allemaal rotzooi, waaruit ik schoenzolen en een hoop papier kon herkennen. Hier tussendoor rijden de matatu’s onverstoorbaar tussen het winkelende publiek, je moet oppassen dat je niet van je sokken gereden wordt. Ik ben ook nog steeds gefascineerd door die mannen die voor hun zwaarbeladen karren lopen/ rennen, veelal zelfs op blote voeten. Ook vandaag weer ben ik meerdere keren bijna overreden door zulke karren. Het valt me op dat veel mensen blootsvoets op pad zijn hier. Die mannen voor hun karren zelfs op het asfalt waar de zon de hele dag op brandt. Maar ook in de dorpjes, waar de wegen bestaan uit gehard zand met scherpe kiezelstenen.

De middag ‘op kantoor’ door gebracht, achter de computer. Het rooster voor de huismoeders van DCC compleet gemaakt (was nog een heel gepuzzel) en netjes uitgewerkt. De staff van het OBC wilde graag ID cards hebben, om te kunnen aantonen dat zij voor het OBC werken. Als de jongens straks naar school gaan, wordt er dagelijks lunch voor ze gebracht door een staff member van het OBC en dan is het goed dat zij zich kunnen legitimeren bij de school. Maar ook voor de politie die het soms in zijn bol krijgt hier en iedere voorbijganger oppakt als ze zich niet kunnen legitimeren en geen geld willen betalen....

Gisteren met de digitale camera foto’s van de staf genomen en vandaag een heuse ID card ontworpen voor de staff. Compleet met pasfoto en logo van het OBC. In de stad willen we ze laten plastificeren zodat ze een officieel pasje hebben.

Maandag 30 januari 2005

Vanmorgen begonnen in het DCC. We gingen nu officieel de spullen voor de straatmoeders (Warembo girls) naar hun huis brengen. Ria heeft de meiden officieel medegedeeld dat het vanaf 01 februari de bedoeling is dat zij niet meer in het DCC komen maar zelf hun potje koken en wassen in hun eigen huis en dat ze meer zelfstandig moeten worden. We hadden hierop nog wel wat protest verwacht, zeker omdat ze nog geen tv hebben en het DCC wel. Hoewel een tv geen eerste levensbehoefte is, willen we de meiden er wel een geven. Dit om te voorkomen dat ze de straat op gaan of zich met ongure types inlaten omdat ze verveeld zijn. De dames reageerden echter zeer positief!

Ik vond het erg leuk om te zien dat ze blij waren met de spullen. Mensen van de straat hebben erg de neiging om alleen maar te vragen en te nemen zonder daar dankbaar voor te zijn, waarschijnlijk een manier van overleven, pakken wat je pakken kan.

Het leukste vond ik de reactie van Asina. Asina heeft heel lang op straat geleefd (vanaf 8 jaar, ze is nu 25 en iets langer dan een jaar bij het project) en heeft nog veel scherpe kantjes. Ze kan luidruchtig en ruw zijn en ze heeft al drie keer aangeboden om haar zoon aan mij te geven. Asina nam het voortouw om tijdens de vragen ronde Matheka en Ria uitgebreid te bedanken voor alles wat ze voor haar hebben gedaan. Ze volgt nu een opleiding en heeft een eigen plekje en is blij met meer zelfstandigheid. Dat ontroerde me echt. Zo ruw als ze over komt en zo hard als ze kan schreeuwen, zo klein is haar hartje en zo groot is haar drang naar erkenning en liefde.

De middag in het OBC doorgebracht met een staffmeeting. De jongens gaan binnenkort naar school, maar voordat ze gaan willen we een soort ’examenweek’ inlassen. Lokaal kun je hier examenpakketten met antwoordvellen (voor de leraren uiteraard) kopen. Niet zozeer om te zakken of te slagen maar wel om te zien op welk niveau iedereen is.

De staf kijkt erg uit naar de computers die wij gaan opsturen vanuit Nederland en welke wij hopen binnen 2 weken te kunnen installeren. We kunnen dan het hele archief in de computers zetten zoals de files van de jongens (hun ‘levensverhaal’) en hun behaalde leer resultaten, maar ook de hoeveelheden en de kosten van het voedsel dat wekelijks gebruikt wordt.

De donatie van Manpower zal dan ook gedeeltelijk gebruikt worden voor de jongens om naar school te gaan, boeken te kopen en schooluniformen en school schoenen. De rugtassen van Manpower komen dan ook goed van pas!

Zondag 29 januari 2005

Vanmorgen met de familie meegegaan naar de locale kerk. Ik weet niet hoelang het is geleden dat ik voor het laatst naar de kerk ben geweest. In Mombasa leven vele religies vreedzaam naast elkaar (althans, zo komt het op mij over) In de stad zie je gesluierde vrouwen, burka’s, en hindoestanen. ‘Mijn’ familie is Christen.

Het was een relaxed gebeuren in een tent met een Amerikaanse predikant. Er werd gezongen en gedanst en de predikant vertelde op een leuke manier zijn verhaal.

Je merkt dat de mensen hier erg religieus zijn, de kerk staat centraal in de gemeenschap en er wordt uitgebreid gebeden. Ook na een stafmeeting in de centra bijvoorbeeld wordt er gebeden.

Verder niet zoveel gedaan vandaag  en de dag als een echte luie dag doorgebracht. Ik ben er vandaag in de middag even alleen op uit geweest, naar een strandhotel vlak in de buurt. Je kunt daar als daggast tegen betaling de dag doorbrengen en dan krijg je een ligbed en kun je in het zwembad zwemmen en naar het strand.

Met mijn boekje heb ik mij heerlijk op een standbed geïnstalleerd en de middag in de zon en in de zee doorgebracht.

Op het strand natuurlijk begroet met het welbekende ‘Jambo, have a look in my shop!’

Ik was op zoek naar een leren, met kralen bewerkt armbandje en ik kon ook een leuke kralenketting met een giraffe eraan niet laten liggen. Het spel van de onderhandeling over de prijs weer aangegaan en met mijn buit weer terug op mijn zonnebed gekropen.

Zaterdag 28 januari 2006

Vandaag met vrienden van Matheka en Ria, een Nederlands echtpaar (Kees en Tilly) dat hier voor vakantie is, het DCC en het OBC bezocht.
We hebben tevens het filmpje gemaakt voor Manpower waarin ik de cheque overhandig, dat is leuk om op te sturen zodat zij kunnen zien waar het geld terecht komt en waar het voor gebruikt wordt. De kinderen van het DCC hadden allemaal hun DCC t-shirts aan en hebben liedjes voor de camera gezongen. Achteraf bleek dat de DCC kinderen een beetje teleurgesteld waren want normaal gesproken krijgen ze hun DCC shirts aan als ze een dagje uitgaan. Gelukkig konden we ze troosten met de lollies die ik had meebegracht en hebben we de kinderen beloofd dat we een andere keer zeker naar het strand gaan met ze.
De lollies waren wel een echte traktatie want ze krijgen bijna geen snoep.

In het OBC hadden de jongens een sketch ingestudeerd met drama les over het belang van educatie zodat je leert lezen en schrijven. Daarna hebben ze nog een rap voor ons gedaan. Het was leuk om te zien hoe de jongens dit met elkaar deden. Als je nagaat dat somigen echt ver heen waren van het lijm snuiven en al lang op straat waren, is het echt super om te zien hoe ze zich nu bezig houden met hun schoolwerk.

We hebben gelunched in de stad bij de Blue Room, een aardig restaurantje in kantine stijl waar ook veel mzungu’s komen.
De namiddag hebben we heerlijk lui doorgebracht in het Nyali Beach Resort, waar Kees en Tilly verblijven. We hebben een frisse duik in de (warme!!) zee genomen en daarna schoongespoeld in het zwembad. Op het strand was een reuze zeeschildpad aangespoeld, helaas was hij dood maar daardoor konden we hem goed bekijken.
Helaas heb ik niet goed opgepast in de verraderlijke zon en nu ben ik dus verbrand....
Morgen dus veroordeeld tot een polo zodat mijn nek en schouders niet verder verbranden!

Vrijdag 27 januari 2006

Vandaag hebben Ria en ik inkopen gedaan voor de Warembo girls van het straatmoeders project. De meiden gaan zelfstandig wonen! Ze volgen nu een opleiding tot kapster of kleermaakster en ze gaan nu ook meer zelfstandig wonen. Er is woonruimte voor ze gehuurd, in een gebouwtje waar verschillende ruimtes verhuurd worden. Ze hebben een kleine huiskamer, van ongeveer 8 m2 en een zelfde maat slaapkamer met 3 stapelbedden en 1 enkel bed erin. In de huiskamer staan tot nu toe alleen nog emmers, omdat ze steeds de huiskamer van het DCC gebruikten.

Het is beter als de moeders niet meer in het DCC komen want hun aanwezigheid heeft invloed op de staf en de structuur voor de kinderen. De bedoeling is nu dat zij per 1 februari hun eigen plek hebben, waar ze zelf verantwoordelijk zijn voor het wassen van hun kleding en het koken van hun eigen maaltijden. Als ze naar school gaan kunnen ze hun baby brengen in het DCC en de afspraak is dat zij direct uit school hun kind ophalen en terug naar huis gaan. Dit om de rust en vrede te bewaren in het DCC.

De meiden hadden dus een uitzet nodig. Ria en ik zijn op pad gegaan om een Jiko (houtskool gestookte kookpot) te kopen, een petroleumbrander om chai (thee) te maken en souferias (metalen pannenset in verschillende maten, zonder handvaten)

Daarnaast hebben we borden en mokken, bestek, messen en een houten lepel om ugali te koken aangeschaft. Matheka is erop uit gegaan om een sofa set te kopen. Voor ongeveer Eur. 50 heb je een houten bank en twee stoelen met kussens erin.

Morgen gaan we alles bij ze brengen.

In het DCC hebben we de maten van alle kinderen opgenomen, ik wil graag nieuwe kleren voor ze kopen. We hebben afgelopen week kleding uitgezocht en veel kon weg omdat het niet meer schoon te krijgen is of niet meer te repareren valt. Als de ingezamelde spullen uit Nederland aankomen, daar zit ook veel kleding bij, verdelen we dat ook. Helaas puilen ook dan hun kleding laden nog niet uit.... Door donaties uit Nederland van familie en vrienden (dankjewel allemaal!!) kunnen we voor ieder kind een set nieuwe kleding bekostigen. Voor de meisjes willen we leuke katoenen (ze hebben hier ook veel polyester tieralantijnen jurken, yek!) jurken kopen voor op zondag naar de kerk. Voor de jongens leuke stoere broeken met opgenaaide zakken - want dat is nu hier in de mode- en een leuk shirt.

Omdat elke dag Ugali voor lunch mij een beetje de neus uit kwam (nu al!) hebben we in de stad samosa’s gegeten. Dat zijn gefrituurde deegjes met vlees erin, heerlijk!

Ik heb erg genoten van alles wat er gebeurt in de stad. Matatu’s gieren om je oren, vrouwen met manden fruit op hun hoofd en straatverkopers op elke hoek van de straat. Een hectisch gebeuren! We zijn ook even op de Somali markt geweest, daar waren we de enige mzungu's (blanken). De kraampjes staan erg dicht bij elkaar, het looppad is ongeveer 50 cm breed. Iedereen probeert zijn waren aan de man te brengen, wat gepaard gaat met een hoop ‘welcome, look in my shop’ en ‘hello, hello, you like this?’ Sommigen gaan nog een stapje verder en gaan pontificaal voor je staan of houden je arm vast. Het voelde een beetje onprettig allemaal want ze lopen allemaal achter je aan, spreken je aan of raken je aan. In onze cultuur heel erg respectloos zoals ze je naroepen of toeschreeuwen, maar ik geloof dat dat hier normaal is....

Voor mezelf heb ik Afrikaanse slippers gekocht, mooie leren met kraaltjes erop geborduurd. Dat viel nog niet mee om iets te vinden dat groot genoeg was voor mijn mzungu voeten!

Donderdag 26 januari 2006

Begonnen met het ophalen van wat gratis boeken op een school. Een stichting uit Zuid Afrika doneert de boeken aan verschillende goede doelen dus we mochten wat uitzoeken voor de Centra.

Vandaag naar het DCC geweest. Ik heb daar twee “vriendinnetjes”, Yvonne en Milka. Beide meisjes van ongeveer 3 jaar oud, die me onmiddellijk bespringen als ik binnenkom. Ze vinden het heerlijk om op schoot te zitten en opgetild te worden.

We hebben een korte stafmeeting gehouden en geïnventariseerd wie wanneer werkt en welke taken er allemaal zijn (en hoeveel tijd ze kosten) De Manpower-lezers onder ons: inderdaad, ik ga een soort Plan Actueel implementeren.

De bedoeling is dat er een duidelijke taakverdeling en dagindeling komt, met structuur en regelmaat voor de kinderen. Ook belangrijk is om tijd in te ruimen voor het geven van aandacht aan de kinderen. De huismoeders hebben nu zoveel taken dat ze niet toekomen aan het doen van spelletjes met de kinderen.

Ria, Elisabeth (huismoeder) en ik zijn door de laden van de kinderen heen gegaan om hun kleding uit te zoeken. We willen dat ze in schone, nette kleding rondlopen. Meer dan de helft kon weg, was niet meer schoon te krijgen of kapot. Voor sommige kinderen bleef er erg weinig over. Hoewel we kleding hebben ingezameld dat hier nog naartoe gezonden wordt, heb ik besloten om een gedeelte van het gedoneerde geld te gebruiken voor het aanschaffen van wat nieuwe kleding.

Ria en ik gaan binnenkort hiervoor winkelen. Ik hoop voor alle meisjes een mooie jurk te kunnen vinden en wat nieuwe T-shirts en voor de jongens ook T-shirts en shorts.

De gezichtjes van de kinderen als ze iets nieuws krijgen is zo bijzonder om te zien. De kinderen hebben niet veel en kleding is zo belangrijk voor ze! We willen niet dat ze in echte afdankertjes lopen, het mag best gebruikt zijn maar moet er wel mooi uit zien.

Met de matatu gaan blijft een avontuur! Ik moet nodig weer wat spreuken die je erop tegenkomt opschrijven maar deze heb ik vandaag kunnen onthouden: “da promise” en “U ain’t seen nutting yet”. In sommige matatu’s staat de muziek zo hard dat je elkaar niet kan verstaan. Onderweg is ook veel te zien, marktjes, hutjes, verkopers, kraampjes langs de weg, ik vind het geweldig allemaal en geniet met volle teugen.

Als we naar het DCC gaan moeten we uitstappen bij “mwembeni” dat betekent “mango tree”, geweldig toch?

Op de terugweg hebben we boodschappen gedaan bij een grote supermarkt en terug gegaan met de taxi omdat we zoveel boodschappen hadden. Onderweg zette de taxi chauffeur zijn auto opeens aan de kant en maakte de kofferbak open. Wij waren verbaasd, en benieuwd wat hij ging doen. Uit een verborgen luikje achterin kwam opeens een cola fles met een vloeistof - geen cola - erin. Hij had geen benzine meer en vulde dat bij met wat benzine uit die colafles!!

Woensdag 25 januari 2006

We zijn vandaag in het Onesimus Boys Centre geweest. Ik heb kennis gemaakt met de staf en de jongens. De groep is nu 20 jongens groot en een aantal daarvan is klaar om naar school te gaan. Ze hebben tot nu toe les op het Centre gekregen en zijn op voldoende niveau voor de lagere school. Voor ons in Nederland iets vanzelfsprekends, hier in Kenya een groot goed. Tijdens de stafmeeting besproken wie er wel en niet naar school zouden gaan. Van de jongens die mogen gaan, vanwege goed gedrag en goede resultaten tijdens de lessen, moest bepaald worden in welke klas ze zouden komen. Al met al een hele discussie. De jongens waren erg geïnteresseerd in verhalen over Nederland en stelden veel vragen. Ze wilden ook wat Nederlandse zinnetjes weten zoals  “hoe gaat het?” en “wat is je naam”. Ik vond het leuk te zien dat ze er meteen mee aan het oefenen gingen.

Voor de lunch hebben we ugali (maispap, met de structuur van griesmeelpudding) gegeten met.....kleine gedroogde visjes met de oogjes er nog in!!

Ik vond dat ik wel wat moest eten maar na drie happen vissenoogjes heb ik het afgestaan...

Thuisgekomen bleek dat er geen water meer uit de kraan kwam en hebben we ons met (mineraal)water uit een emmer gewassen. Afrika!!!

Dinsdag 24 januari 2006

Vanmorgen begonnen met Ria op straat. Ze had een afspraak met een jongen die gehandicapt is aan zijn handen. Hij heeft geld nodig voor een workpermit want hij komt uit Rwanda en moet naar de ambassade in Nairobi.

Zijn naam is Maskini, wat zielig of arm betekent in het Swahili, zijn moeder vond het waarschijnlijk een passende naam.....

Terwijl we met Maskini praatten, kwam er een groep van 5 meiden om ons heen staan, de oudste zal misschien 15 geweest zijn. Twee ervan waren zwanger en allemaal hielden ze een lijmfles onder hun neus en waren er stoned van. Ze wilden met ons mee komen.

Op straat kwamen we ook Jackson tegen, tollend op zijn benen, zo stoned was hij van het lijmsnuiven. Jackson is een heel mooi joch om te zien, met mooie ogen en prachtige wimpers. Als je hem ziet denk je dat hij een jaar of 9 is maar hij is al 13. Hij is niet groter dan 1.40 meter, het lijmsnuiven houdt de kinderen klein.

Hij wilde mee naar het Onesimus Boys Centre, maar is daar al een keer weggelopen. Matheka is dol op hem en wilde hem nog een kans geven dus hebben we hem op de matatu (minibusje als openbaar vervoer, 25 cent) gezet. Matheka heeft daar goed met hem gesproken dus we hopen dat hij sterk is en de verleiding naar de straat kan weerstaan. In het centrum mag ook niets gebruikt worden, dus ook dat moet hij weerstaan.

Ria en ik gingen met de matatu naar het Dickson Children Centre (DCC). Het ligt in een volkswijk en we liepen over modderige (het heeft geregend) zandpaden, tussen zelf gebouwde huisjes door. Eerst brachten we een bezoek aan Tabitha, een van de moeders van het Warembo Girls Project voor straatmoeders, die vorige week bevallen is van een jongetje. Hij heet Mozes Matheka en is heel klein en schattig. De straatmoeders wonen in een huis waar een kamer voor ze gehuurd is. Er zijn 5 slaapplaatsen en de moeders wonen er met hun kinderen. In de donkere en warme kamer troffen we Tabitha aan, die bijgestaan wordt in de verzorging van haar baby door Kazia, een van de huismoeders van het DCC.

Terwijl ik de baby bewonder, vraag ik me af wat voor een toekomst dit kind zal hebben. Zijn moeder volgt een opleiding van het project. Hopelijk haalt ze haar examen in juli en kan ze een baan vinden. Van een andere moeder loopt er een klein ventje rond van een jaar of 1,5. Behalve 2 kleine knuffeltjes is er niets om mee te spelen. Hij loopt maar wat rond, gaat op een beschikbaar bed liggen slapen of zit gewoon op de grond in zijn blote billetjes.

In het DCC aangekomen word ik meteen besprongen door de kleintjes. Yvonne, die ik meteen herken omdat wij haar sponsoren kruipt dicht tegen mee aan. Een ander kindje van een jaar of 3 komt ook op schoot zitten (ik heb natuurlijk 2 schoten!) Totdat ze mijn haar ontdekt en driftig in de weer gaat met mijn haar in staartjes maken.

Ik neem ze mee naar buiten om even te schommelen en als ik net doe of ik hun voetjes wil pakken als ze mijn kant op schommelen, gieren ze het  uit.

Met Ria en Matheka voeren we een gesprek met de staf. Er zijn wat onderlinge spanningen en er moeten wat zaken veranderen. Het belangrijkste is dat er structuur en orde in de dag moet komen. Tijdens de lunch zitten de kinderen overal verspreid aan tafel en op de grond, de tv staan aan en het is een rommeltje. Verder valt op dat de moeders niet met de kinderen praten of spelen.

Matheka stelt me voor aan de groep en kondigt aan dat ik ook in het DCC zal gaan helpen. Een van de dingen die ik ga ondersteunen is het aanbrengen van de structuur en de staf helpen om dit goed te implementeren. Spannend hoor, want je hebt hier te maken met een andere cultuur en gewoonten.

De huismoeders moeten ook de hygiene en de representativiteit aanscherpen. Sommige kinderen lopen in vuile of kapotte kleding en dat is niet gewenst.

Al met al een hele klus om op te pakken, ik ben benieuwd wat de vorderingen zijn als ik wegga.

Zondag 22 januari 2006

Zojuist is Ineke dan echt vertrokken naar Kenya. Vanmiddag hebben we nog even wat gedronken met famile en vrienden en om half zes zijn we naar de luchthaven gegaan. De check in hadden we thuis via internet al gedaan, alleen het afleveren van de bagage moest nog gebeuren. En ja, dat werd nog even spannend vanwege het overgewicht (de koffer woog bijna 27 kilo!). Nadat Ineke had uitgelegd waarom de koffer zo zwaar is moest eerst nog overlegd worden met de vertegenwoordiger van Kenya Airways op Schiphol. Deze maatschappij is blijkbaar nogal strikt als het om overgewicht gaat. Het wachten op het verlossende antwoord liet even op zich wachten. In de tussentijd had iemand van de KLM al akkoord gegeven. Wij blij, want behalve de zware koffer, was ook de handbagage redelijk zwaar en ook die kon zonder problemen door. Echter bij de gate ging het alsnog mis want blijkbaar was de koffer toch niet akkoord. Maar omdat iemand van de KLM al toestemming had gegeven hoefde er toch niet betaald te worden voor die extra kilos. Wel zou die KLM medewerker hier nog wat van horen……

Na de check in hebben we nog samen gegeten en toen echt afscheid genomen. Over drie weken zien we elkaar weer in Mombasa.

Deze foto is genomen na het eten. Nog steeds zenuwachtig en een beetje gespannen maar wel met heel veel zin in dit avontuur. Oh ja, en met de diarree van gisteren is het weer goed gekomen, wel zo handig op een vlucht van 8 uur ; - ).

Zaterdag 21 januari 2006
Het is bijna zover! Ik vertrek morgen naar Kenya om daar twee maanden lang als vrijwilliger te gaan werken in de weeshuizen in Mombasa!

Het overgewicht van mijn koffer zie je al vanaf een kilometer afstand, de prikken zijn gehaald, de diarree is begonnen dus ik ben er bijna klaar voor! Vanavond een rustig avondje met John doorbrengen, die lekker gaat koken. Ik zie een beetje op tegen het afscheid morgen, slaap al een week niet echt lekker dus dat wordt met dikke rode ogen het vliegtuig in ben ik bang. Maarrrrr…… Ik ben er klaar voor en heb er zin in!